Kalverstraat

118

pelden ze onder elkaar met verstolen blikken over «ouwe vrijsterskuren» en de coupeuse van de layette's afdeeling zeide : «Pas op . . . die zitten ’s avonds hier alleen bij elkaar. Daar zal je wat van zien gebeuren ...»

Op een middag wilde de chef, juist tegen twaalf uur. Hirsch-feld weer wegsturen om nieuwe stalen te laten halen bij een grossier. Hirschfeld zette zijn hoed al op om weg te gaan, toen Suzanne, haastig uit haar afdeeling, heel in den rechtervleugel van ‘t groote magazijn, toe kwam loopen, nog buiten adem door 't opwippen van het op-trapje en bleek van zenuwen, vroeg:

«Waar moet Hirschfeld heen . . .?»

«Stalen halen ...»

«Heeft dat geen tijd tot na koffie drinken?..»

«Dat staat aan mij om er over te oordeelen,» zei de oude bediende uit de hoogte.

«En ik zeg. dat die man eerst koffie drinkt en dan gaat. Zet uw hoed maar af Hirschfeld en drink eerst behoorlijk koffie, net als de anderen ...»

Maar Hirschfeld durfde haar niet te gehoorzamen, keek naar den chef.

« Je hebt het toch gehoord. Je moest G. V. D. al terug zijn ...»

«En ik zeg, dat hij hier blijft ...»

Maar Hirschfeld, hoewel haar dankbaar aanziende, liep al weg. Zij, geërgerd niet gehoorzaamd te worden, ook zelfs niet door hem, was opeens kalm geworden.

«Goed... ik zal er met oom over spreken, zoodra hij terug is ...»

«Ga je Goddelijken gang en doe wat je niet laten kunt ...»

's Avonds bij 't souper zag zij Harry lang zwijgend aan. Hij ontweek haar blik.

«Waarom ben je van middag niet gebleven, toen ik je’t zei ?» vroeg ze, met iets gewild strengs in haar stem.

• 't Was de moeite niet waard. Ik doe liever een boodschap, dan dat er door mij onaangenaamheden komen.»

«Je moet meer op je recht staan. Wij zijn allemaal menschen onder elkaar. Jij bent niet minder dan de anderen. Integendeel je bent méér. Ik acht je hoog . . . maar het stuit mij, dat je