Kalverstraat

io8

«Neen kind ... wij moeten durven . . . Nu ik weet dat je mij liet heb, nu durf ik alles aan . . . Het «Huk is laat voor mij gekomen . . . heel laat. . . goed, maar 't is er dan toch . . . en misschien heb ik wel er zooveel voor moeten lijden omdat het zoo groot is ...»

«Wat denk jij toch altijd hoog en mooi ...»

Hij stond op en zij nu ook. Voor ’t eerst durfden ze vlak naast elkaar staan, de lichamen tegen malkaar gedrukt. Tot nu toe hadden ze elke lichamelijke beroering instinctmatig gemeden. Hij sloeg zijn arm om haar schoudertjes, drukte haar krachtig tegen zijn borst. Toen haar hoofdje weer tusschen zijn handen nemend, zooals hij veel vroeger al eens had gedaan, boog hij zijn hoofd voorover en kuste haar lang en innig op den mond.

En stil liepen ze nu verder door de duinen, langs smalle paadjes, dalend en rijzend. Hij ondersteunde haar, voelde zich jong en moedig, als in den tijd, toen hij als clown spakaten en salto’s had gemaakt. De frissche, zilte lucht woei rond hun hoofden. Hij ademde vol en krachtig, met een gevoel van stage zaligheid. Zij greep hem om zijn arm vast . . . keek voor zich uit met een verrukt. . . o' . . . o! . . . o! is dat de zee!»

Wijd voor hun uit blauwde de zee op, vlak groenblauw, verwazend ver in een halven cirkel onder den effen, wit blauwen, strakken Juni-hemel.

«Het is mooi . . . het is mooi ... ik had niet gedacht, dat ze zoo groot was . . . zoo onmetelijk, onmetelijk groot. . . weet je hoe ’t mij op ’t oogenblik is . . . ’t Is mij of ik nu zoo met jou over de zee zou kunnen heenvliegen . . . zacht drijvend door de lucht . . . zoo omhoog in den blauwen hemel . . . altijd maar hooger ...»

Zij sloot haar oogen en drukte haar voorhoofd tegen zijn borst, steun zoekend voor de bevangenheid, die haar had getroffen.

Hij zette haar zachtjes neer. op den duinkam, ging naast haar zitten, deed haar rusten in zijn arm, zag naar heur fijn ovaal, frisch gezichtje dat, nu de oogen gesloten waren, was als een kinderkopje.

«Doe je oogen open Treesje» smeekte hij.

«Waarom?» vroeg zij, ze dadelijk openend en naar hem opziende.