Kalverstraat

102

Het zou een klein feestje worden vanavond. Elke bezoeker kreeg een ruikertje viooltjes. De bekenden zouden in de opkamer een glaasje wijn of sherry kunnen drinken en een taartje eten.

Treesje was voor ’t laatst naar Haarlem gegaan om nog een serie kleine potjes met cactussen uit te zoeken, die vingerhoedjes genoemd werden. Ze zou om één uur ’s middags weer terug zijn. Mantua was haar achterna gereisd en wachtte haar bij het hek van de bloemisterij op.

Toen ze kwam, voelde hij zich duizelig worden. Het was een helle dag in ’t begin van Juni en de weg was star bleek in de zon. Zij was geheel in ’t wit moesselin en droeg de potjes in een mand van grof riet, voorzichtig de mand voor zich uithoudend. Het was hem, als kwam zij op hem aan en als droeg zij in haar handen voor hem het geschenk van haar hart. Zoo had hij eens een Maria geschilderd, die vóór zich uit het hart van Jezus droeg. Dat was al lang, al lang geleden, maar het scheen hem nu toe, dat zij daar voor hem die Maria was. Toen zij dichterbij was gekomen, staarde hij nog altijd naar het mandje, dat ze voor zich uithield en eerst toen zij sprak, kwam hij weer tot het reeële leven terug.

« Bent u toch nog gekomen ? En in dat warme weer. En dat alléén om mij af te halen. . . Want u heeft uw schilderkist niet bij u. . . Wij zullen ons haasten moeten om naar ’t spoor te gaan. Verbeeld u, dat ik te laat kwam. . . En vader en moeder wachtend. . . Dan zou a la Corbeille des fleurs vanavond niet geopend kunnen worden... Want ik heb nog zooveel te doen, zooveel. . . Ik moet ook nog een paar bouquetten maken, voor den eersten avond. . .»

«Die kunnen wij beter hier maken. . . Zal ik je helpen in het duin een natuur-ruiker te plukken. . .»

«Dan wordt het zoo laat. . .»

«Maar dan heb je ook minder te doen ginds. . .»

Ze dacht even na, keek hem aan, zag het smeekend vragen in zijn blik.

«Het is eigenlijk verkeerd van mij... en van u ook... maar u bent al dien tijd zoo goed en lief geweest... en ik zou toch ook graag eens zien, waar u hier eiken dag geschilderd hebt. . . Een oogenblik kunnen wij er nog wel aan wagen. . .»