De Geraffineerde

89

dwalend naar iets onbestemds in de verte over de menschen heen.

Zij vroeg kinderlijk hooge prijzen, gaf telkens te veel geld terug, wierp het goud en het zilver, dat ze ontving, in een groote, gedreven zilveren jardinière, die naast haar op de toonbank stond.

Bij het bestuur heerschte verslagenheid. Het bazar-feest kreeg een heel ander karakter dan bedoeld was. De andere kraamsters werden eenvoudig genegeerd. De freuletjes, die zoo lang op dit feest gehoopt hadden, stonden nu met verbeten afgunst te spreken met wat goede bekenden, die zich uit medelijden over haar ontfermden. Het ergste vond men, dat ook de predikant en de dokter en de notaris naar het stalletje van de mooie verkoopster drongen, lang met haar spraken en met haar lachten, en de predikant kocht een zijden kinder-inutsje, een van de wonderwerkjes van gravin von Kalckreuth uit Berlijn, voor een tientje, de helft van den prijs trouwens, die het gekost had. Kwam dat te pas? Mocht een man met een groot gezin, die het waarlijk niet breed had, zich dat veroorloven?

Leonard was verheerlijkt. Hij vierde een triomf. Hij stond met bewondering in zijn oogen dicht bij haar kraampje, hielp bij het aangeven, bij het inpakken en vooral, bij het geldwisselen. Hij was even verbaasd geweest, toen ze iemand die vijf gulden betaalde, tien gulden teruggaf en meteen al weer met een anderen klant schertste, die een anjelier wilde koopen met een kus toe. Maar hij vond het aristokratisch in haar, dat niet met geld kunnen omgaan, zoo iets heel anders dan al die andere vrouwen, toch ook uit de beste