De Geraffineerde

VII.

De ziekte van moeder was zéér ernstig. De hersens waren aangetast. Sclerose en plaques zei de dokter. Het kon lan<* duren, heel lang-, maar ook, als er complicaties bijkwamen, heel kort. De ziekte begint met verlamming van de voeten, daarna van de handen, langzamerhand vermindert de denkkracht, tot geheele verlamming en daarop de dood volgt. De wetenschap kon er niets aan doen, totaal niets bij een vrouw op uw moeders leeftijd.

Leonard weende als een klein kind. Zijn moeder zou dus weggaan, zijn goed moedertje, zijn eenige getrouwe op de wereld, zijn toeverlaat van altijd.

Hij had haar altijd achter zich gevoeld als een beschermster, als eene die ten slotte de macht kon hebben, alle kwaads van hem af te wenden, had zelfs altijd een beetje op die macht vertrouwd. Nu zou zij heengaan .... en hij bleef alléén. Want op zijn vrouw mocht hij niet rekenen. Integendeel, die was een gestadig gevaar voor zijn welvaart. Hij had op de terugreis naar Nijmegen gedacht aan haar wereldsch-^ïeid en haar spilzucht. Hij had geen geld genoeg gehad voor de terugreis en er over gejammerd, dat hij nu zijn zieke moeder op nieuw om geld zou moeten schrijven. Zij had de schouders opgehaald.