De Geraffineerde

70

En toen bij den uitgang, waar hij stond, blijkbaar om haar een woord toe te voegen, was zij hem blijven aankijken met diezelfde vraag van niet begrijpen in de oogen, zich dicht tegen Leonard aandrukkend. In haar binnenste had zij even gelachen bij de gedachte aan ’t gezicht, dat die oude snoeshaan had gezet, en toen, op de boulevard gekomen, had ze alweer dat avontuurtje vergeten, Leonard meetrekkend naar de Olympia-Bar.

Bij den ingang, ziende in wat voor soort inrichting hij kwam, wilde Leonard terug gaan.

„Maar beste mannetje, heb je dat nu niet voor mij over? Kom .... een oogenblikje maar .. . .”

Hij was weer gezwicht, strijdend tusschen zijn begrip van voegzaamheid en zijn eigen nieuwsgierigheid.

Zij had er genot in gevonden te doen, alsof zij niet zijn vrouw, maar zijn maitresse was. Zij bekeek de vrouwen, voelde de afgunst en bewondering in dier blikken, vond zich hier in het drukke glanzerige van licht en helle kleurentooi, gepoederde gezichten en door kohl verlevendigde oogen op haar gemak.

Zij ging met Leonard dicht bij het Tziganen-orkestje zitten, liet. haar rooden avondmantel langs haar rug afglijden en bleef in stille voldaanheid zwijgend zien naar het bedrijf der vrouwen om zich heen.

Leonard wilde te Nice een kleine gemeubelde villa huren, zooals die daar voor rijke vreemdelingen, die het hótel-leven haten, geheel gereed te krijgen zijn, voorzien zelfs van keuken-inrichtingen, tafelserviezen en tafelzilver.

Maar zij wilde in ’t grootste hotel en hij, al vermoeid door haar eeuwig tegenstreven van zijn wil,