De Geraffineerde

177

blijven houden, voor zoover ik dat kan. Ik houd van je omdat ik van jouw type houd. Je bent aardig decoratief naast mij. Ik heb je lief omdat jij alles voor mij bent, wat ik noodig heb om mijzelf zoo volkomen mogelijk uit te leven. Wat zou ik, Vampa Pyrenne, alleen zijn ? Een eenzame vrouw, hunkerend naar een man en straks, ouder geworden, eene van die velen, die van haar kapitaal hebben geleefd in stede van haar rente en daarna als arme verschoppelingen overblijven, zonder dat iemand er haar dankbaar voor is, dat zij dan toch ook velen voor korten tijd, tenminste de illusie van de liefde gegeven hebben. Een maitresse of een courtisane, die arm en oud is geworden, is de risée van de maatschappij. Het fatsoen voelt zich in haar gewroken en geniet van zijn wraak. Maar nu, door jou, Jozef ben ik de door allen begeerde, die zelve verzadigd is. Ze kunnen mij nu niets doen. Nu wreek ik mij op het fatsoen voor het vele, dat het fatsoen aan de onzen heeft gedaan. Is dat niet ook een roeping? Ze wilden niet jou mooi, edel tooneel. Ze wilden hun vuile bordeel- en tuchthuissfeer. Nu — nu geven wij ze het. Ze krijgen nu wat ze gevraagd hebben en ze zijn er tevreden mee. Voor er een paar jaar om zijn, zullen ze je aan het hoofd, van al hun schouwburgen stellen. Ze zullen de halve ton ’s jaars van de Koningin jou in de zak schuiven op de stille voorwaarde, dat je ze voor vuile, ondermijnende stukken gebruikt . . . .”

,,En als wij nu ook eens wat goeds geven, bijvoorbeeld . . . .”

„Dat werk van mijn joodje ?”

„Jij schijnt toch maar altoos aan hem te denken. .. .”

12