De Geraffineerde

155

man in mijn positie is het aangaan van on-maatschap-pelijke verhouding met vele vrouwen maar al te gemakkelijk. Mij hebben deze nooit aangetrokken. Ik ben mijn vrouw altoos trouw geweest. En ik heb, ofschoon gefortuneerd en van goede familie, den tooneelloopbaan gekozen, omdat ik oprecht meende de kunst op idealistische wijze te kunnen dienen. Eerst toen ik tooneelspeelde, leerde ik de werkelijke drijfkracht in mij kennen, welke mij naar de planken heeft gedreven. Welke die kracht is, zeg ik u niet, heb ik nooit iemand gezegd, zeg ik u tenminste nu niet. Maar ik heb u lief, ik heb u lief. Kunt u mij liefhebben? Samen zullen wij als kunstenaars de wereld veroveren. Wilt u met mij de kunst, de hooge kunst dienen ? Ik bied u alles aan, wat ik u aanbieden kan. Mijn vrouw begrijpt mij al sedert lang niet meer. Zij mag en kan mij niet begrijpen, want wat in mij begrepen wil zijn, zal niemand kunnen of rnogen begrijpen. Een ding beloof ik u. Ik zal mij van mijne vrouw laten scheiden, opdat ik geheel en volkomen de uwe zal kunnen worden . . . .”

Zoo ging de brief voort, vier groote bladzijden, beschreven met een fijn, dun, slank, vrouwelijk schrift. Adrienne was het, alsof zij een bekentenis van een vriendin las. Zij bleef peinzen, overdacht den brief. Hield zij van Hamfoort ? Neen. Zij vond hem alleen sympathiek. Hij was een dualistisch persoontje, nogal zakelijk energiek, werkzaam, impulsief als een vrouw. Hij zou dus voor haar willen scheiden.

Hoe egoistisch, hoe laf, hoe gevoelloos. Een vrouw en drie kinderen in den steek laten, de vrouw belachelijk maken, haar de diepste beleediging aandoen,