De Geraffineerde

i37

haar schouders en langs haar borsten vallen. Zij zag naar de ongerepte blankheid van heur hals. Zij bekeek haar zuiver getrokken wenkbrauwen, haar groote, blauwe oogen met de wimpers, die opwaarts bogen en sloot de oogen tot de wimpers van boven- en beneden-oogleden elkaar even kruisten. Zij bezag haar fijnen rooden mond, lachte zichzelve toe, bekeek haar gebeitelde, paerelmoerige tanden. Zij keek naar heur rechten neus, liet de neusgaten even, door er door te ademen, trillen als in hartstocht. Haar kin was wat forsch en groot, maar door de kin wat hoog te dragen, werd hij interessant en kwam haar keel wellustiger naar voren. Zij zag naar heur vaste, nog maagdelijk schijnende borsten en drukte ze tegen het glas van den spiegel aan om goed de vastheid te voelen.

Zoo stond zij, zich beschouwend en genietend van de geur van het eigen lichaam.

,,Ik ben mooi, ik ben mooi,” zeide zij peinzend en ging naakt in de slaapkamer op een divan zitten. Maar voor wie ? Ik gun mijzelve eigenlijk niemand. Ik heb niemand en niets lief. En ik weet, dat ik nooit iemand of iets liefheb gehad en nooit iets anders lief kan hebben dan mijzelve. Maar dat is nutteloos. Kom, laat ik mij eens kleeden op z’n paaschbest, alleen voor mijzelve, om eens mooi gekleed te zijn.

Zij sloot de linnenkast open, begon ernstig en alsof zij het voor iemand anders deed, als ware zij haar eigen kamenier, een keuze t» doen. Zij trok een teeder paars getint zijden hemd aan, flos en dun als Japansch zijde papier, dat lichtelijk geurde naar lavendel. Sloeg een zijden kimono om en schelde de kamenier.