Een droomer ter haringvangst

143

wal zijn komt de schipper bij ’m aan huis en dan zit-ie op een üuweelen stoel in de mooie kamer en dan krijgt-ie wijn en sigaren uit het kissie van den boekhouder. Toen dit schip afliep, hebben zij van ’t kantoor de eerste reis een eind meegemaakt met een zooi dames van de familie. De schipper heit toen echte sampagne gedronken, hij zeit dat smaakt net of een pieterman je inde keel steekt. Hij zegt, dat-ie niet vatten kan, dat de rijkdom dat goedje lust. U drinkt thuis zeker altijd sampagne?”

„Ja,” zei Herman, in zichzelf lachend.

„Dat is zeker heel duur.”

„Wel zeker, je hebt ze van tien gulden de Hesch. Ik koop ze voor het geld, dat ik met mijn verzen verdien.”

„Wat zijn dat, verzen?”

„Je kunt ook zeggen liedjes, die je niet kunt zingen.”

„O, gedichies wil je zeggen. Ken je die maken? Jij bent toch wat mans — d’er is er een in Vlaar-dingen, die ken dat ook — en prachtig. Toen mijn nicht trouwde, heit-ie er een gedicht op gemaakt en als je dan van boven naar onder de eerste letters las stond er de naam van bruidegom en bruid. En toe heit-ie het ook opgezegd, dat was mooi — mijn moeder ging er bij huilen. Maar die huilt al heel gauw. Met de kermis is ze in Rotterdam geweest en toen heit ze tooneel zien spelen. Toen was er op het too-neel een weesmeissie — nee d’er waren er twee en de ééne was nog Wind er bij. En toen kwam er een rijke sinjeur, die wou er verluien, en d’r was ook een wijf bij, die ’r kneep. Dat kon mijn moeder niet aan-