Opgedoken

Op 18 mei 1945 begonnen wij een ‘tweede leven’. Eerst waren we van plan om naar Seattle in de Verenigde Staten te emigreren. Daar woonden mijn moeder, mijn zus en haar man Fritz Engel. Hun avontuurlijke reis via Moskou, Wladiwostok en Japan kende een gelukkige afloop! Uitgeput van de vermoeienissen waren ze gebleven in de stad waar zij aankwamen, aan de Amerikaanse westkust. Fritz werkte als verkoper en Vera als boekhoudster. Mijn moeder die boven de zestig was, kreeg van de stad Seattle een klein pensioen.

Bij de emigratievoorbereiding hielp ons opnieuw onze dierbare vriend Heinz Mottek. Kort na de oorlog nam ik contact met hem op. Er ontstond een hartelijke correspondentie, waarvan onze diepe vriendschap de basis was en die wij tot op hoge leeftijd voortzetten. We telefoneerden regelmatig met elkaar. Soms spraken we af in Zwitserland, totdat die reizen voor ons allebei te vermoeiend werden.

Maar ons plan, een nieuw leven in de Verenigde Staten te beginnen, lieten we vroegtijdig varen.

Het Geallieerd Militair Gezag gaf me de opdracht de firma van Günther Klein weer op te bouwen. Hoe het hem en zijn gezin was vergaan, of hem de wanhopige vlucht naar Zwitserland was gelukt, daarover wisten wij toen nog niets.

Ik nam de uitdaging aan. We huurden een kleine zolderverdieping vlakbij het pension waar wij voor onze onderduikperiode hadden gewoond. Onze bezittingen die wij in 1942 hadden laten opslaan, gingen we halen. We hadden indertijd als door een soort voorgevoel drie jaar vooruit betaald.

De eerste tijd was moeilijk. Maar we waren vrij en leefden - dat was het enige dat telde. Vol energie stortte ik me op het werk om het confectiebedrijf van Günther Klein weer overeind te helpen. Omdat er aan kleding een groot gebrek was, werden de geproduceerde mantels en mantelpakken goed verkocht.

Een paar maanden verstreken. Plotseling kregen we bericht, dat Gün-