Opgedoken

en hij belde me een paar dagen later thuis op. “De heer Wolf verwacht u aanstaande zondag.”

Met een paar tekeningen die ik wilde laten zien onder mijn arm, ging ik op gesprek. In de tussenliggende tijd had ik aardig wat uurtjes gepiekerd over de eventuele verandering van werkkring.” Eigenlijk voelde ik me er nauwelijks klaar voor.

Daarna ging het allemaal heel snel. Max Wolf, die ik buitengewoon sympathiek vond, bood mij het drievoudige van mijn toenmalige salaris. Zonder verder te aarzelen, tekende ik een contract, dat de heer Wolff al gemaakt had. 1 Februari 1924 zou ik bij Katscher, Krause & Co. beginnen.

Lange winteravonden bracht ik ook graag thuis door. Fredy, technisch aangelegd, had voor ons een radio gebouwd. Met z’n vijven zaten we aan de huiskamertafel en volgden met een koptelefoon toneelstukken die via de radio werden uitgezonden.

Veel toneelspelers herkende ik aan hun stem. Eén van hen, Alfred Braun, was ik al tegengekomen in mijn tijd als figurant bij het Schülertheater.

Ons gezellig samenzijn zou helaas maar kort duren. Eind december 1923 kreeg Fredy griep. Oudejaarsavond ging ik uit met Erna om de jaarwisseling te vieren. Vera bleef met mijn ouders en Fredy thuis.

Toen ik tegen twee uur ’s nachts thuis kwam, waren mijn ouders en Vera tot mijn verrassing nog op. Ik vermoedde al dat er iets ergs was gebeurd, toen mijn moeder de deur opendeed.

“Herbert”, mijn moeder vocht tegen haar tranen, “Fredy is dood.”

“Wat zegje? Dood? Hoe dan?” Ik was verbijsterd.

“Om twaalf uur is hij opgestaan om ter gelegenheid van de jaarwisseling samen met ons een glas champagne te drinken. Toen is hij weer naar bed gegaan. Hij kreeg een hartstilstand. We hebben nog een dokter laten komen, maar die kon alleen maar de dood vaststellen. “

Ik was geschokt en deed alles om mijn arme zus te helpen. Na een huwelijk van vier maanden was ze op 24-jarige leeftijd weduwe geworden. Ik nam haar al het werk uit handen, dat nu gedaan moest worden.

Op Nieuwjaarsdag ging ik naar de joodse gemeente om een graf te reserveren op de joodse begraafplaats in Weissensee en om alle details te bespreken.

Drie dagen later was de begrafenis. Een rabbijn hield de grafrede.

Thuis waren we in diepe rouw.

Een maand later zou ik in mijn nieuwe baan beginnen. Daar ik altijd al