Dagboeken over een onderduikstertje 1942-1945

Het was heerlijk en een voorproefje voor het grote feest. We krijgen allemaal een oranje muts, die hebben Cor en Greet nog en ook vuurwerk.

4 mei 1945 vrijdagavond negen uur

Capitulatie. Morgenochtend om acht uur komen de Canadezen. We zijn stapelgek. Iedereen loopt op straat. En de Duitsers zijn woest.

6 mei 1945 zondag

Kokkie is jarig vandaag, maar de hoofden van Kokkie en Ma duizelen. Er is zoveel te regelen en zoveel te doen. Gistermorgen hebben we eerst bezoek gehad. Daarna hebben Kokkie, Greet en ik ieder met een oranje muts op gelopen en toen zijn we naar Opa en Oma Draak geweest. Daar hebben Cor en Greet champagne gedronken. Toen naar Mimi, mevrouw Slaghekke en mevrouw Bosch. Daarna naar huis. We hebben gegeten en ik ben naar mijn bedje gegaan. Ik heb flink lang geslapen, dat was ook de bedoeling, want we mochten tot negen uur op straat. Toen naar Oma en Opa Hennekam. Daar hebben we koffie gedronken en ik heb een sneetje brood gegeten, toen weer naar huis. Overal waar men keek waren vlaggen, vlaggen, alles was even feestelijk. We waren naar de Apollolaan gegaan, waar een grote bloemenhulde was gebracht aan de gefusilleerde Nederlandse interne strijdkrachten. Iedere heer ontblootte zijn hoofd en iedereen bracht een stille groet. Ik mocht van Kokkie en Greet bloemen neer leggen. Het was allemaal even plechtig en geen luidruchtig rumoer. Kokkie had voor mij een diadeem gemaakt van oranje bloemen en die ging over mijn mutsje heen. Men zag ondergedoken Joodse mensen, die na vier jaar eindelijk weer te voorschijn konden komen en toch was er nog iets onwerkelijks. De Duitsers waren nog niet ontwapend en de Canadezen waren nog niet hier. Het was ook nog niet in kannen en kruiken zo we hoorden, maar morgen komen ze. De hele dag hebben Amerikanen en Hollanders boven de stad gevlogen, zeer laag en het was een feestelijk rumoer, nu te weten, dat ze voor een goed doel vlogen.

Gisteren kwam Tante Thea vertellen dat mijn eigen ouders me wilden zien. Cor is de hele dag van streek geweest, Greet was in dit geval de flinkste. Het is natuurlijk een hard gelag, maar de tijd zal het leren en doen vergeten. Nu komen morgen mijn ouders. Bij de Grüne polizei hebben ze net alle levensmiddelen in beslag genomen. Ze stonden er verbeten bij, toen lieten ze hen gewillig begaan. Dat was het werk van de illegalen, leer om leer. Morgen krijgen we al volop voedsel. En dan gaat het geleidelijk weer beter. Greet kan nog niet zoveel schrijven, Ze is moe en de emoties zijn te groot.

310