Dagboeken over een onderduikstertje 1942-1945

open gezet en het water loopt naar binnen. Het is een ware zenuwenoorlog, maar het einde lijkt ons nu nabij.

1 mei 1945 dinsdag

Eén mei 1945 feest van de vrede, zegt men. De onderhandelingen nemen vastere vormen aan en men verwacht deze week de eindbeslissing van de oorlog en de algehele capitulatie. Hoe het hier in West Nederland zal gaan weten we nog geen van allen. We zijn nog niet bevrijd en weten niet wat ons nog te wachten staat. Voedselpakketten zijn uit de vliegmachines neer gelaten en worden door de distributiekantoren gedistribueerd. Er wordt niet om gevochten gelukkig. Dat neemt niet weg dat wij hier nog steeds onder het juk leven. Moge God geven dat ook wij spoedig bevrijd zullen zijn en dat de hongersnood waarin ons volk verkeert, spoedig tot het verleden behoort. Wij wachten in angst en spanning wat er nu gaat gebeuren.

Graaf Bernadette, de leider van het Zweedse Rode Kruis heeft de onderhandelingen met Himmler gevoerd en wij veerwachten een onvoorwaardelijke overgave.

We hebben gisteren en vandaag aardbeitjes gegeten, daar ben ik dol op. Misschien kunnen we ons van het jaar nu eens lekker zat eten aan aardbeitjes. We zijn ook naar Oma geweest, daar kreeg ik een lekker hapje van Opa en van Oma koekjes. Morgen verder, het wordt donker.

2 mei 1945 woensdagmorgen

Ik lig in mijn bedje, we zijn zo verheugd geweest vanmorgen. Om negen uur begon het. Grote formaties vliegtuigen bij drie en vijf en acht en elf vlogen heel laag over en lieten op Schiphol grote pakketten levensmiddelen vallen. Dat konden we natuurlijk niet zien, maar we hadden hier vanaf de Memlingstraat een prachtig gezicht. Kokkie had mij in de vensterbank gezet. Kokkie en Greet huilden en ik schreeuwde, ja vijf of acht al naar me in mijn gedachten kwam. Kokkie riep: God bless you Tommies. En bij iedere formatie vliegtuigen riep ik” God bess you Tommies”. Is het bom, bom vroeg ik dan weer. Nee zei Greet, het is hap-pies. Dan schreeuwde ik weer: “God, bess you Tommies, happies”. De kinderen liepen over de daken met witte handdoeken en er liep er zelfs één met een rood wit blauwe vlag. Dat is erg gevaarlijk, want als de Duitsers het zien schieten ze er op. Toen kwam er een formatie die heel laag over ons huis vloog. Kokkie gooide het raam los en zwaaide met een vodje. Greet zwaaide met het gordijn en ik gilde. De mensen op straat zwaaiden met hun zakdoeken, sommigen liepen hard met de vliegtuigen mee. Het was een spektakel op straat en er was geen Duitser te zien. Kokkie zette mij in mijn stoeltje voor het raam, want het eten moest klaar

308