Dagboeken over een onderduikstertje 1942-1945

geen aardappelen, karnemelkse pap op de bon, waar ik niet zo gek op was en dan mijn drie bosjes radijs met wat zout, waar ik dol op ben en gestoofde witlof. Van Oma kreeg ik vanmiddag een sneetje witbrood met boter. Morgen zijn we zelf aan de beurt voor ons Zweedse pakket. De Amerikanen zullen voor ons per vliegtuig pakketten levensmiddelen laten vallen, maar we zien het donker in. Ten eerste, wie krijgt het? Misschien de Duitsers. Misschien krijgt de één alles, een ander niets; honger is een lelijk wapen en de mensen hier zijn allemaal even ontredderd. De mensen gaan hier tekenen, het ligt op de gezichten te lezen, de honger, de wanhoop, wanneer, wanneer zullen we bevrijd zijn en wanneer die honger afgelopen zijn?

Vanmiddag, toen wij langs het Leidse bosje gingen, viel daar een arme vrouw flauw met haar kindje. Zij had waarschijnlijk staan bedelen. Een heer gaf haar f. 25,-, maar je kunt er haast niets voor krijgen. De groente is vrij, maar schandelijk duur. We liepen in de Paulus Potterstraat en daar viel een man achter zijn wagen in elkaar. Men bracht hem bij een dokter naar binnen, maar de man die inmiddels was bij gekomen zei: dokter, ik kan niet naar binnen, want dan stelen ze de emballage van mijn wagen en daar heb ik f. 150,- statiegeld voor moeten betalen. De dokter heeft hem een injectie gegeven en zo vallen er honderden per dag, men is uitgeput. Het zenden van de pakketten per vliegtuig betekent voor ons slechts dat het nog langer zal duren en dat maakt ons wanhopig. We zien reikhalzend uit naar de bevrijding.

En men kan niet vlugger, willen ze tenminste niet ons hele land in puin leggen. Berlijn is een ontzetting. Daar zitten de mensen al vijf dagen in een schuilkelder zonder licht. Voedsel of water en ze mogen niet capituleren of een witte vlag uitsteken. Goebbels heeft de zaak zelf in handen en men zegt dat Hitler zelf in Berlijn is. Petain, de oude maarschalk van Frankrijk heeft zich ter beschikking gesteld van de Franse regering. Laval heeft geprobeerd in Zwitserland te komen, maar is geweigerd. Seyss-Inquart is nog hier.

Het wordt donker en ik moet eindigen. Morgen verder. Ik lig heerlijk in mijn bedje en ben de laatste nachten een groot kindje en roep Kokkie s nachts.

29 april 1945 zondag

Oom E. is woensdag overleden, vrij plotseling. Woensdagavond kwart voor tien kwam hier een agent bellen. Cor en Greet schrokken zich dood. Cor tikte tegen de ruiten en toen zag ze een agent, een Hollandse agent. O’ zei Greet, dat is geen goede tijding en terecht. Toen de agent boven kwam zei hij: ik ben even mijn wijk uitgelopen. Hij posteerde op de Apollolaan, want ze mogen geen berichten meer brengen. Toen kwam het doodsbericht van Greet haar oudste broer. 51 jaar. Greet heeft heel erg gehuild en de volgende dag zijn Cor en Greet naar Heemstede ge

306