Dagboeken over een onderduikstertje 1942-1945

gaan de straat op. Straks als ik uit mijn bedje kom, dan gaan we weer op stap. Ik eet lekker en vraag maar steeds om brood, maar dat is nu weer een beetje afgelopen. Kokkie gaat er straks één halen en dan maar weer aan het einde van de week. We hebben gelukkig nog wat boter.

We hebben een foto gezien van de grote drie; Churchill, Roosevelt en Stalin.

7 maart 1945 woensdag

Peggy van Hout, een Indisch meisje en Kokkie zijn samen op weg met het wagentje. Kokkie had het anders zelf weg gebracht; nu kwam Peggy het halen, aangezien mevrouw van der Weyde zich erg ongerust maakte over het uitblijven van het karretje. Het is ook ongehoord, maar je kunt geen bericht of niets laten horen; het duurt 5 weken eer er ergens een brief aankomt. Nu gaan Greet en ik onze Kokkie direct tegemoet. Ik slaap nog lekker even. Ik heb heerlijk veel gegeten, aardappelen met biet door elkaar. Ze zijn hier de hele school aan het slopen. Ze zitten zelfs boven op het dak. Hoe ze erop klauteren weet je niet, maar ze komen er.

Nieuws hebben we nog niet gehoord. Vanmorgen om zes uur werd er flink gebombardeerd. Alles rammelde in huis. Ook waren ze vanmorgen al weer vroeg aan het vliegen; duizenden vlogen over.

We krijgen weer Zweedse pakketten. Er zijn er zelfs drie onderweg en dat nog wel van heerlijk wit brood. We smullen al bij het vooruitzicht.

8 maart 1945 donderdag

Het is koud guur weer, toch zijn we er even uit geweest en hebben een broodbon verloren. We waren er onthutst van. Ik kreeg gelukkig bij Tante Jo een dikke snee brood met boter. Thuis hebben we wat crackers met boter gegeten en twee kopjes thee. Ik lig nu op de grond bij Plukkie zijn schaaltje. Plukkie had ook gerekend op een sneetje brood, want daar is hij dol op. Nu heeft hij wat tarwemeelpap gekregen, die vanmorgen overgebleven was en hij smult er in. Kokkie heeft voor ons gauw biet klaar gemaakt; Greet heeft aardappelen geschild en zo is toch straks het eten klaar. Vanmiddag hebben we erwtensoep gegeten. Ik heb iedere dag mijn mooie schoentjes aan, maar heb er wel een beetje koude voetjes in. Greet trekt ze nu direct uit, als we thuis komen. Ik begin van alles te babbelen en kan heerlijk vleien. Als ik een plasje in mijn bed doe, en dit gebeurt nog al eens, dan geeft Kokkie mij een standje. Dan zeg ik: “een tusje Kokkie”, en wil er maar het liefst overheen praten, ’s Morgens begin ik al en zeg dan, gaan we la, la. Dan zegt Greet, ja, vanmiddag als je geslapen hebt.

Churchill is al in Duitsland bij de militairen geweest. Hij heeft op een kogel een karikatuur van Hitler getekend en die zo over de Rijn geschoten met de woorden, dat de strijd spoedig beslecht zal zijn en er weer vrede op aarde zal komen.

285