Dagboeken over een onderduikstertje 1942-1945

Het valt ook niet mee alles te moeten lopen. Van Oom Chris uit Assen hebben we bericht dat we daar kunnen komen. Daar is nog voedsel genoeg, maar helemaal naar Assen lopen, dat valt niet mee.

6januari 1945 zaterdag

Kokkie is op stap geweest om te kijken of we ook vlees konden krijgen, maar zonder succes. Het vlees kost f. 20,- per pond, maar het is er niet. We zouden nog wel op de bon gekregen hebben, maar ook niet. Ons rantsoen op de bon bedroeg voor ons drieën drie en een half brood, drie kilo aardappelen en drie ons kaas, daar moeten we het maar mee zien te doen. Laat ik niet jokken, we kregen weer een toewijzing voor olie, hebben doen we het echter nog niet. Greet en ik zijn thuis gebleven, want het weer was niet bijzonder. De deur wordt plat gelopen door mensen die om eten vragen. Wij hebben van de huishoudster hiernaast een klein zakje kolen en een maaltje aardappelen gekregen. Met alles zijn we verheugd, want er is voor geld en goede woorden niets te krijgen. Enfin, Greet en Cor zorgen wel dat ik in ieder geval genoeg heb en ook dat ze er zelf niet het loodje bij leggen. Cor heeft weer wat hout gekaapt, dat is gewoon een hobby van haar. Ze gaat dan naar die school en komt triomfantelijk terug. Vanavond met een balk en een deur, die ze er dan gewoon uit licht. Greet ging gauw naar beneden om hem mee in huis te trekken. De loopgraven voor ons huis zijn letterlijk leeggeplunderd. Mannen en vrouwen, jongens en meisjes, iedereen is bezig om wat van de buit binnen te trekken. Je ziet zelfs kinderen van een jaar of zes bezig met kinderwagens, om wat hout te bemachtigen. Diana en Dorothy zijn ook bezig geweest en hebben heel wat takken, maar och je hebt daar zo weinig aan.

In de Ardennen gaat het betrekkelijk goed. Wat terreinwinst en wat terrein verlies, maar het offensief van de Duitsers is op niets uit gelopen.

7 januari 1945 zondag

We zijn de hele dag thuis geweest, het sneeuwde en hagelde wat en het was koud. Cor heeft de suikerbieten geraspt, we hopen daar stroop van te krijgen, en ook de pulp, vroeger veevoeder, wordt door ons genuttigd. Dorothy en Diana zijn even bij ons geweest. Diana liet mij vallen en Greet schrok verschrikkelijk. Ze zei, dat Diana mij niet meer mocht optillen. Diana gaat misschien naar een boerderij in de Wieringermeerpolder, maar ze moet er helemaal naar toe lopen en dat is een groot bezwaar. Er gaan trouwens meerdere kinderen naar de boeren. Men is bang dat de jeugd hier niet doorheen zal komen. Het is ook wel verschrikkelijk en de meeste kinderen vallen verschrikkelijk af.

262