Dagboeken over een onderduikstertje 1942-1945

maar er is niets op te krijgen. Zelfs voor de babys geen boter of kindermeel. We gaan nu een rot tijd tegemoet. Er zijn geen levensmiddelen meer, voor de kinderen is er nog melk. De groten krijgen éénzestiende liter taptemelk per dag. We krijgen een half brood minder per week per persoon. Oom Engel en Tante Le zijn gisteravond met een grote bruine auto gekomen. Ze hebben een uur op de Ortskommantur gezeten; toen mocht hij alleen. Hij kon zichzelf niet helpen en toen mocht zij mee. We zijn nu eens gezellig bij elkaar, want hij moet morgen geholpen worden in het van Leeuwenhoekhuis.

Ik heb vanmorgen weer driftjes gemaakt voor mijn stoeltje en werd weer echt kwaad, dat ik mijn zin niet kreeg.

Truusje is anderhalf ons aangekomen. Verder nieuws is er niet en wachten we maar weer op nieuws.

13 november 1944 maandag

Oom E. werd vanmorgen gehaald door de geneeskundige dienst dat wil zeggen het was een postkar van de P.T.T. met paard ervoor. Een hele dichte wagen zonder ventilatie. Twee broeders zaten er in en de deur werd op een kiertje los (open) gelaten. Dat is onze geneeskundige dienst tegenwoordig. Het ging stapvoets en hij weet niet eens of hij vandaag nog terug kan naar Haarlem. Veertig duizend mannen hebben ze weggevoerd uit Rotterdam en omgeving. In Leeuwarden en elders dito. Wat staat Amsterdam te wachten, we weten het niet. De jonge lieden dat wil zeggen mannen van 17-55 Ügg^en m schuiten en loodsen. Sommigen zijn flauw gevallen en zijn door de geneeskundige dienst weggevoerd. Truusjes moeder is aan de deur geweest, erg brutaal. Ze wil de bonkaarten hebben. Ze krijgt Truusje woensdag mee. We zijn allemaal erg down. Er is helemaal geen levensvreugde meer. Hoe lang zullen we nog in deze ellende zitten? Het weer is triestig, koud en regen. We moeten zuinig zijn met stoken. De mensen halen maar bomen uit de grond, het wordt een ruïne, ons hele land gaat er aan. Ik ga direct naar mijn bedje, van uitgaan komt niets en als ik opsta, dan is het al weer haast donker en zitten we met een kaars.

1$ november 1944 woensdag

Gisteren was er te veel te doen en ’s avonds te vroeg donker. Onze kaarsen raken op en Cor had een carbidlamp gekocht voor f. 115,-, maar hij deed het niet, dus hadden we een strop. Gisteren hebben we hier een evacué uit Wageningen te eten gehad, een vrouwtje van 61 jaar. Zij stond te huilen op de Noorder Amstellaan, was helemaal komen lopen en van de ene kant naar de andere kant gestuurd. Greet en Cor hebben haar mee naar huis genomen, want ze wilde nog naar Hoofddorp. Ze had een hondje bij zich. Ze hebben beiden warm gegeten en toen maar weer op

238