Dagboeken over een onderduikstertje 1942-1945

2 november 1944 donderdag

Vissingen is gedeeltelijk in geallieerde handen. De Duitsers zijn aan het terugtrekken. Men rukt op naar de Moerdijk, deze brug zal wel vernield worden. Vandaag was het prachtig weer. We zijn eerst naar de Ortskommandantur geweest, of liever gezegd Cor. Toen naar een instantie van het parkhotel. Het ging n.1. over de auto; als hij dan toch weg is, willen we er ook wel geld voor hebben of een bewijs. Dat heeft Cor gekregen. Toen naar de Emmalaan. Daar was alles met prikkeldraad afgezet. Daar kreeg Cor een taxatiebewijs en toen zijn we over de Apollolaan naar huis gewandeld. Duizenden en nog eens duizenden vliegtuigen waren er in de lucht. Het was een prachtig gezicht in de zonneschijn, al die zilveren vogels, iedereen keek er dan ook naar.

Ik kwam thuis en vroeg maar om happies, happies; ik kreeg een schoteltje appelmoes, maar ik had schijnbaar zo’n honger, dat ik bleef zeuren. Aangezien we nu eenmaal afhankelijk zijn van ons kacheltje, was dit niet te forceren. Eindelijk was het klaar, maar natuurlijk ontzettend heet. Driemaal heb ik een portie gehad. Ik had een hoogrode kleur en bolle wangen en heb toen lekker geslapen. Vanmiddag zette Cor een pannetje op de kachel en ik zei maar weer: lekker happies. Tante Thea kwam en daar heb ik bij op schoot gezeten. Ze heeft naar Truusje gekeken en was er erg tevreden over.

5 november 1944 zondag

Vrijdag- en zaterdagavond was er zoveel te doen en flikkerde het kaarslicht zo ontzettend, dat Greet er niet bij kon schrijven. Er is nu een hevige zuidwester storm. De bomen buigen hun koppen heel diep. Gelukkig staat de wind niet zo erg op onze ramen, want dan zou het hier koud zijn. Vanmorgen ben ik ontzettend driftig geweest. Ik wilde met alle geweld appelmoes hebben en in mijn stoeltje zitten. Ik had echter pas gegeten en kreeg dus geen appelmoes. Toen heb ik gestampt, geschreeuwd en gehuild. Ik kreeg voor mijn bips en moest in de badkamer staan. Ik beloofde beterschap en ging weer rechtstreeks naar mijn stoeltje en begon weer te gillen om appelmoes en om mijn stoeltje. Ik moest weer in de badkamer en dat vind ik vreselijk, want het is daar zo donker. Ik raakte helemaal overstuur en wilde toch niet toegeven, totdat ik weer in de badkamer moest. Toen gaf ik de hoop op, kreeg wat water en een mooi zakdoekje met eau-de-cologne. Toen werd ik afgeleid. Maartje vertelde naderhand dat kinderen dat meer hebben met storm. Enfin, het leed is geleden. Ik ben gisteren gewogen en woog met mijn kleertjes aan 26 pond. Ik zie er dan ook fijn uit en iedereen vindt me een schat. Truusje knapt ook lekker op. Dat is net zo’n kleine hongerlap als ik. Ik mag Truusje nog steeds niet kussen, want ze is nog niet beter.

Vlissingen is in handen van de geallieerden. Heel België is vrij. Men kan nu de

236