Dagboeken over een onderduikstertje 1942-1945

duivels. Deze weg leidt dan ook rechtstreeks naar het hart van Duitsland. We zijn hier erg nerveus. Vanmorgen om zes uur weer luchtalarm. Ik werd er ook even wakker van, heb wat gehoest en ben weer ingeslapen. De hele dag explosies, je wordt er gewoon gek van. Rimini in Italië is gevallen. Deze weg gaat naar de Brennerpas, waar Hitler en Mussolini elkander altijd ontmoeten. Manilla op de Philippijnen is door de Amerikanen gebombardeerd.

Ik heb vandaag gelukkig mijn bolusje gedaan. Het is alleen angst dat het pijn zal doen, want het is geen hard bolusje. Ik ben vandaag erg lief geweest.

23 september 1944 zaterdag

Het heeft vanmorgen ontzettend geregend en het was zo triestig in huis en op straat, verschrikkelijk gewoon. Greet en Cor waren al om zes uur wakker, die slapen ontzettend slecht; trouwens de meeste mensen en vooral vannacht. We hadden allemaal angst voor het leven van onze Britse en Poolse strijdmakkers, die in levensgevaar verkeerden. Ook voor de brug over de Rijn bij Arnhem, waar zo ontzaglijk veel van afhangt hadden we angst. We konden de tijd haast niet afwachten. Goddank waren de berichten niet direct verontrustend. Er is contact ontstaan tussen de diverse troepen. Bij Eindhoven Slaagde de ss erin om met 200 tanks de weg naar Nijmegen te versperren. Dit was een vreselijke handicap. De Britten hebben er toen alles op gezet en om negen uur was alles weer in geallieerde handen. Nu gaat het om de brug bij Arnhem en de strijd is nog niet gewonnen. In Nijmegen zal het er vreselijk uitzien. Daar is van straat tot straat gevochten. Ook Arnhem zal er zwaar geteisterd uitzien en de bevolking heeft daar geen benijdenswaardige positie. Ons hart is echter iets opgelucht.

214