Dagboeken over een onderduikstertje 1942-1945

Men zegt dat Laval, de zogenaamde leider van Frankrijk op de vlucht is naar Spanje. Vichy is door de partizanen bezet, men rukt op naar Parijs. We zijn hier allemaal zeer optimistisch en spreken al van drie weken ongeveer. Er is een Nederlandse legergroep in Frankrijk. Deze is door de koningin toegesproken. Zij zijn geroepen hun land te ontzetten. Wij wachten.

21 augustus 1944 maandag

Het is erg warm. We zijn naar Oma geweest op de Leidsegracht.

Het nieuws aan alle fronten is zeer goed.

Het is kort, maar dat komt door de hitte.

22 augustus 1944 dinsdag

Het is noodweer geweest vannacht. Ik heb lekker door geslapen, maar mijn kamertje stond blank. Boven hebben ze van twaalf tot half twee water moeten lozen. Het onweer was zo hevig, men zegt wel vier of vijf buien tegen elkander in. Het lichten was niet van de lucht en wat het ergste was, het was pal boven de stad. Hevige bliksemschichten en knetterende donderslagen. Greet lag in bed te sidderen, zij is anders niet bang, maar het was te erg. Af en toe kwam men even aan mijn kamertje luisteren of ik nog sliep, want zo was het niet te horen. Greet wilde niet dat Cor deuren of ramen ging sluiten, aangezien het zo hevig lichtte. Greet was bang dat er iets met Cor zou gebeuren. Naderhand dreven onze gordijnen en mijn kamertje was, zoals gezegd, onder water. Gelukkig was ik blijven slapen. Ik begin alles na te zeggen. Ik zeg “vouw” in plaats van mevrouw. Ik zeg “boolsje” in plaats van bolusje en zo zijn er steeds meer woorden die ik tot me neem. Mijn kopje is een krullenbol en ik ben dol op “maatjes’ dat wil zeggen tomaatjes. Wij eten met die hitte appelmoes en tomaten, soms krijg ik er wel vier.

Parijs is men aan het omsingelen. In Warschau werken de partizanen en de Russen bereiden een nieuw offensief voor.

23 augustus 1944 woensdag

Parijs is ontzet. Parijs is vrij, van de Are de Triomphe wappert de Franse vlag. De prefect van politie, die zijn medewerking niet wilde verlenen, werd gevangen genomen. Nu op weg naar België en Holland. De Grüne Polizei is hier alles aan het opruimen. Wij wachten op de volgende etappe.

Het is snik, snikheet. Ik ben even met Cor een boodschap wezen doen, heb verder in het zand en in water gespeeld met enkel mijn kruippakje aan. Ik drink veel en vraag veel om “koeke”.

202