Dagboeken over een onderduikstertje 1942-1945

en Tante Mien bracht mij lieve kleine bloemen. Ze had de hond ook bij zich. Hij rukte zich op een gegeven moment los en alle drie onze katten vlogen uitéén. Plukkie wilde zelfs in de kerstboom klimmen, ’s Avonds werden al de kaarsen aangestoken. Dat was een leuk gezicht. Om acht uur ging ik naar bed en daarna was de pret afgelopen.

26 december 1943 - Tweede Kerstdag zondag

Ik ben plotseling ziek geworden, een lopend neusje en vreselijk pijn in mijn mondje. Ik zit er maar met mijn vingertje in. Het was de hele dag in bed en uit bed. Ik heb twee keer een kwart saridonnetje gehad. Oom Antoon en Tante Annie waren ’s middags bij ons gekomen. Oom Antoon nam mij met mijn blote bips op zijn schoot. Hij wilde me ook in bed brengen, maar dat kon Cor beter doen. Even sliep ik en dan weer huilen en er uit. Tante Annie was ook dol op mij en wilde mij wel houden. We weten nu ook wie indertijd ons de politie op ons dak heeft gestuurd. We zullen het alleen onthouden.

Cor heeft de dokter opgebeld, zij was net uit dineren en we hebben dus gevraagd of zij morgen wilde komen.

De telefoon ging en Tante Maartje belde op. Zij vertelde dat dokter Sajet- Venema uit Vught thuis was en nu bij haar kinderen in Arnhem vertoeft. We hebben haar een telegram gezonden, nadat het herhaaldelijk door de juffrouw van de Rijkstelefoon was gecorrigeerd, want je mag maar niet schrijven wat je wilt.

Om half negen knapte ik een beetje op en daarna viel ik in slaap.

27 december 1943 maandag

Vanmorgen was ik nog niet helemaal beter. De dokter is geweest, heeft mij helemaal onderzocht en niets gevonden. Ik begin nu ook wel een beetje op te knappen, mijn mondje doet wat zeer en mijn maagje is wat van streek. Ik zit de hele dag in mijn wagen en krijg slappe thee en beschuiten.

De Scharnhorst, het grootste slagschip van Duitsland, 26000 ton, is gisteren gezonken. Overigens is er niet veel activiteit. Cor verwacht van de week een invasie, maar dat zal wel niet.

Ik heb even gehuild omdat ik naar bed moest, maar nu ben ik stil.

28 december 1943 dinsdag

Ik ben nog steeds een beetje ziek van mijn tandjes. Daarbij heb ik plotseling een bevlieging gekregen, dat ik niet naar bed wil, ik huil maar en ik huil maar. Ja, huilen is het eigenlijk niet, het is brullen, maar Cor en Greet laten mij liggen en dan sukkel ik in slaap.

In Rusland is weer een groot offensief aan de gang bij Kiëv.

125