Kamertjeszonde

432

„ ... O .. . O ... Maar ziet u ..

„ ... Maar we gaan strakkies weg... ’k Weet zoo iets van uw dochters Amélie en Sophie... Wil u, als ’r nog verdere papieren van de rechtbank komen, die voor ons aannemen en... en.. . èn nazenden ..

„God, wil u zoo dadelijk weg? Zoo dadelijk?”

„Ja. — We blijven geen dag langer. Dat kun je zoo hebben ... De fabriek stinkt en ’t bed is te klein...”

,,’k Had ook maar op ’n één-persoons gerekend, niewaar Geor-gien ? ... Maar as u ’n twéépersoons wil hebbe ...”

„Nee. Dank u. Wij gaan strakkies.”

Op straat vertelde ’k Georgine het afgeluisterd gesprek — waarom ik Yeuve Perron in de rede viel. Mijn hóófdreden was de gedachte aan de herinneringen van diè kamer.

Wij aten, zochten Scherp op, die met koorts te bed lag. Tegen half twaalf wilden we ’n kamer nemen bij Mast. De portier schelde. De Oberkellner kwam naar benee, inspecteerde ons, zag dat we géén bagage hadden, vroeg of we getróuwd waren. Ik zei néé. En er waren géén kamers. We gingen naar Suisse. Er waren géén kamers. We gingen naar Polen. Er waren geèn kamers. Wij hadden geen bagage. Wij waren niet getrouwd. Oberkellners zijn wél zoo edel-achtbaar als de president van ’n Rechtbank.

Toen nam ’k, om niet langer bekeken te worden door kellners en portiers, een kamer in een Rendez-vous.

De juffrouw bracht frisch water.

De juffrouw bracht schoone handdoeken.

De juffrouw vroeg of ’t voor ’n uurtje was of voor den heelen nacht.

Ik zei voor den héélen nacht.

En betaalde vijf gulden.

Zij sloot de deur.

Ik dee de knip er op.

En huiverig in de kille kamer kleedden wij ons uit, kropen bij elkander, zoenden elkaar goeien nacht, woelden onrustig tot de morgen door de neergelaten gordijnen grauwde, de morgen die eerbaar Amsterdam kwam wakker maken.

Vroeg stond ’k op, sterk door m’n werkende zenuwen, keek door ’n gordijnkier naar buiten. Fletse, vale wolken druilden langs roodvuile daken. Een zwarte schoorsteen stompte vlak-bij,