Kamertjeszonde

380

Ik: — Nee.

De advocaat: — Leg u mij dat eens uit. Misschien vind ik bewijzen.

Ik: — ’n Man die jaren van z’n vrouw weg is scharrelt altijd öf in bordeelen öf met hoeren van den publieken weg.

De advocaat: — Waarde heer, dat zijn vermoedens. Ik geef toe dat ’n man... Maar judiciair beteekent dat niets. De man zal dus aanvallen, tenzij hij mogelijk, te oordeelen naar uw afschildering een zoodanig karakter heeft, dat er met hem te praten valt — ik bedoel dat hij op zekere voorwaarden zijn vrouw toestaat hèm aan te vallen waardoor zij de kinderen behouden kan ...

Ik: ... Dat ik u in de rede val: waarom spreekt u van de kinderen? Zijn die niet van de vrouw?

De advocaat: (hartelijk lachend)... U is werkelijk grappig. De kinderen zijn van den man. Natuurlijk van den vader.

Ik: — Waarom?

De advocaat: — De wet kent alleen vaders, ’n Man is eigenaar van z’n kinderen.

Ik: — En van z’n onechte kinderen ?

De advocaat: — Die kent de wet niet. Onechte kinderen behooren aan de moeder, ’n Vrouw heeft geen bezittingen wanneer zij in gemeenschap van goederen gehuwd is.

Ik: — Géén bezittingen?

De advocaat: — Nee. Davidson kan alles van z’n vrouw, haar koffers, haar goederen laten weghalen — tenzij de kamer op üw naam gehuurd is.

Ik: — Heb k óók rechten op de bezittingen, op de koffers, op de goederen van mijn vrouw?

De advocaat: — Uw vrouw ? ... Uw vrouw ? ... O ja!... Nee!... Zooals u lééft, heeft uw vrouw eigen rechten.

Ik: — Welke rechten heeft dan de wettelijk gehuwde vrouw ?

De advocaat: — Haar man moet haar en haar kinderen onderhouden, mag geen overspel plegen — en zoo voorts. — Maar in het algemeen kent de wet alleen vaders, vaders, vaders. Bijvoorbeeld, waarde heer — Davidson kan uw „vrouw” — u ziet ik spreek in uw termen — dwingen in zijn woning terug te keeren en als zij of u of ’n ander niet op eerste aanvrage de kinderen uitlevert, kan zij of u of die ander een zware straf onder