Schetsen, deel 8

152    Falkland belegerd.

dit citaat *) te geven, om u duidelijk te maken wat in de komende weken zou gebeuren. Daar het mijn eenvoudige overtuiging is, dat iemand die over plaatsruimte in een groot blad te beschikken heeft, hetzij voor nieuwstijdingen, critiek of (zooals in mijn geval) voor avondkout, nóóit misbruik van zijne vrijheid mag maken, nóóit vriendjes een geniepigen dienst bewijzen, nóóit vijandjes een valschen por in ’t donker toedienen, dat in één woord gezegd een fatsoenlijk persman nimmer z’n persoonlijke aangelegenheden ten goede of ten kwade in ’t publiek moet brengen — spreekt het vanzelf dat ik mijn buren van één, twéé en drie hoog, die ’k ternauwernood kende, alleen en uitsluitend op bovengenoemde vage wijze aanduidde om een bepaald milieu voor oogen te hebben en geenszins om lieden onaangenaam te zijn wier aanwezigheid onder hetzelfde gastvrij dak mij absoluut onverschillig was. Laat ik daarenboven aan deze verontschuldiging, die inderdaad geen excuus is onmiddellijk toevoegen, dat het schrijven van een falklandje een onsmakelijk procédé zou worden, een allermalste (trouwens onbestaanbare) handigheid, zoo niet de auteur zich bij elke versche schets, versch in de een of andere situatie verplaatste en dank zij ’n tikkertje assimilatie en ’n scheutje accomodatie Jan en Alleman, kennis, vrind of buur ter schetsing — mits deugd-lijk vermomd — exploiteerde. Ja — ’k ben ’n gevaarlijk wezen voor m’n omgeving. Vroeg of laat

‘) Bundel III, Blz. 152.