Schetsen, deel 8

Kermis.

Dat gaat niet zoo vluchtig. Als je ontbeet zag je ’m vóór ’t hotel bezig, aanroepend boeren en boerinnen, geheimzinnig fluistrend, lokkend, vleiend. Als je ’t smakelijk tweede ontbijt gebruikte, zag je z’n harden Uilenspie-gel-kop met de verwaaide vóórharen, in de menigte. Als je dineerde zag je ’m spieden, zoeken, praten, roepen, beweren. En ’s avonds, grauw en vuil, in het licht der koperen petroleumlamp zag je ’m, z’n arm leggend door den arm van ’n boer, ernstig redeneeren met ’n dienstmeid. Loopend vrat-ie z’n droge boterham. En ’s nachts, sliep-ie bij de waarzegster in de tent, op de keien. Die menschen hebben geen veldbedden, geen picnic-gereedschap. D’r waarzeggersdroomen droomen ze in 't tochtig zeilen hok en trekken zoo voort van de eene kermis naar de andre, van Heeren-veen naar Leeuwarden, van Leeuwarden naar Leiden, van Leiden naar Utrecht....

Dan schieten me beedlende kindren te binnen, kinderen met marmotten, kinderen die centen verdienen omdat d’r ruggegraat zóó gebroken is dat ze op kikkers gelijken. — En meisjes van zes, zeven jaar, ’s nachts liedjes zingend voor menschen die wafelen en beignets eten. — En de zwangere vrouw die niet zingt, niet praat — alleen d’r hand uitsteekt in de schelheid van lampen en licht. — En de straat-kunsten-makers — zoo pitoresk op ’n stuk oud tapijt, op de keien. — En ’t eentonig getik der electriseer-machines. — En ’t andere heete, angstig geroep, gekijk, of 'r geen klanten kommen om zich te laten photographeeren