Schetsen, deel 2

S O R R I E.

Avonturen van Lou, Sorrie en Samuel Falkland op een gloeienden zomernamiddag.

„Heeft-ie geen streken?”

„O hè nee, meneer.”

„Is-die niet schichtig?”

„O hè nee.”

„Bijt-ie-niet?”

„O hè nee.”

„Hoe heet-ie?”

„Sorrie.”

„Nou Lou, dan maar instappen.”

De staljongen laat de teugels los, ik roep: „Allee ! Allee-ee! Huup!”, en Sorrie begint werkelijk te loopen.

„Pas op voor ’t hoek-ie!” roept Lou.

„Ja,” zeg ik gepiqueerd. Netjes neem ik m’n draai, stuur links langs ^?n groentenwagen, die op den weg stilstaat.

Hé! Hee! Hee!

De voorbijgangers wijken angstig opzij — en zoo waar Sorrie is in draf.

Dit alles vereischt eenige opheldering. Weet dan dat Lou en ik op een akelig heeten achternamiddag op ’t denkbeeld komen om een paar uurtjes te „toeren,” maar zonder koetsier.