Schetsen, deel 2

HIJSCHBALK.

Je kunt het zoo hebben in je leven, dat je den steven deszelven van de eene narigheid naar de andere richt. Ik verzeil deze week van het lugubere naar het hyper-lugubere. Want, nietwaar, pas heb ik verhaald van een reiziger op verschrikkelijke wijze omgekomen op een grafzerk, zegge op een kerkhof tegen middernachtelijk uur — reken eens aan hoe onplezierig en wat er nou van z’n monsters en orders is geworden! — pas heb ik welbehagelijk ’s mans smarten en angsten geschetst of ik moet — fatum dringt — vervolgen met de ook lang niet önlugubere historie van ’n kennis van me, die... maar als ik ’t dadelijk zeg, is niet alleen de aardigheid, het griezelige, het hui-ve-ring-wek-ken-de er van af, maar word mijn schets belangrijk te kort voor — feuilleton. Dit laatste is steeds een hevig bestanddeel van mijne emotie bij het kneden dezer verhalen.

Mijn kennis Johannes Bok (tusschen haakjes een pseudo) had met Johannes Viator (ook een pseudo) o. m. dit gemeen dat hij „gansch alleen” was (jonggezel), „ongenaakbaar” (vier hoog), „onschendbaar” (voor beertjes), terwijl ook voortdurend „groot windgerucht om hem was.” Johannes Bok, door