Schetsen, deel 2

202    DOOIE    WILLEM.

De vader, ernstig, loopt in tusschen de twee zoons. Ze kijken alle drie of ze naar ’n vreemd geluid luisteren, of ze iets gehoord hebben van andere menschen, van buren of bekenden, dat wel verdrietig is, waarvoor ze wel beklag overhebben, — van *n vrouw die overreden is, van *n koe die de pof heeft, van ’n moord die ergens gebeurd mot weze.

De huisjes cirkelen luchtig, teer-vroolijk, in zonnige rinkeling om het effene-wit veld, dat aanvlakt tegen de breede, sterke duinruggen. Op den toren van de verre stad goudtwinkelt de wijzerplaat. Boompjes en struiken, dor van leven, harken in de blauwige lucht. De roodbaaien boezeroen van den bakker klept als een vurig roode vlek op de houten omrastering. Zonlicht spelemeit met sneeuw-zilverschubben. De klok ting-tangt rustig bóven de hoofden en de schel-wit bollende sneeuwwolken in de lucht drijven kwakkelend in het strak-blauw van den hemel.

Wat schoolkinderen zijn op het kerkhof geslopen, over de sneeuw, kijken naar den boer-doodgraver, die de steenharde brokken uit-gehouweelde aarde in het grafje gooit, op het kistje en met de groote, stevige klompen de koud-sterke kluiten vergruizelt en in het gat aanstampt.

Maar de vader en de zoons loopen het wegje af, de hoofden gebogen onder de massieve hoeden, de gezichten strak van wat-’n-gebeurtenis-plooiing? De oude woelt in z*n jaszak, diept ’n blikken tabaks-doos op, rolt ’n pruim, presenteert an z’n zoon links, die ook 'n pruim rolt en an den zoon rechts, die óók een pruim rolt.

En sappig kauwend op d’r prop tabak loopen ze door over den witten weg, kijkend naar de wagensporen in de sneeuw.