Schetsen, deel 2

BARBER TJE’S PORTRET.

„Gaat u zitte, gaat u zitte."

„Mistig weertje — vin u niet?”

„Erreg chagrijnig... ’n Borretje erretesoep?" „Nee dank u. Liever niet.”

„Kom drink ’n borretje mee. Z’is lékker, hoor.* „Nee, vandaag sal ’k geen gebruik make."

„Nou, toch maar ’n borretje, hé?”

„Nee, heusch niet juffrouw. — ’k Lus ze vandaag niet.”

„Een lepeltje. — Kom, één lepeltje!”

Koppig, met verlegen beweginkjes, peuerde Barbertje met den lepel in het ijzeren potje. Zes weken lang, telkens als de juffrouw van de huur kwam, had ze betaling uitgesteld. De juffrouw kwam op Vrijdag. Erwtensoepdag. Lief-vrindelijk, als bliksemafleider, offreerde ze ’n bordje — ’t kwam zoo uit dat de juffrouw krèk kwam als ze an tafel ging.

„Kijk is wat ’n soepie. Mag-ie niet afslaan mens! ... ’k Heb ’n lekker kluif-ie opgeschept... Je treft hè, dat-ie net altijd komt as ’k soep eet, hè?” Maar huur-juffrouw hield stijf d’r knokelhanden om de boodschappenmand en keek zuinig.

„’k Heb pas gegete.”