Schetsen, deel 2

KIND.

Ja, mevrouw. Je moet altijd met twee woorde spreke, hoor?”

„ ... Ja, mevrouw.”

„ ... Enne, hou je van gestoofde peertjes?*

„Ja, mevrouw.”

„Nou, dat krijg je allemaal vanmiddag, hoor?” Blij-verlegen keek Mientje naar ’t tafelzilver, angstig voor de deftige dame in d’r mooie japon.

„En dan maggie na den-eten *n prenteboekie kijke, he?”

„Ja-a, mevrouw.”

Met ’n zilveren lepel in de hand, steunde mevrouw op de tafel, nam ’t kind, vriendelijk-glimlachend, toch met ’n gevoel van viesheid op. ’t Gelijk-geknipte vaalblonde haar was door ’n kammetje geschoven, flapte om ’t hoekig, smalbleek gezichtje. Jurkje was oud, te groot, gemaakt van ’n afgedragen japon. De laarsjes waren kapot, met loshangende veters.

Wat ’n vervuild kind. — Jammer voor ’t schaap

— Nou, maar die vrouw Effers viel ’r tege — As je arrem was kon-je proper zijn — De voering van ’t manteltje hing ’r bij — En zóó’n jurkie — God, wat è schande om ’n kind zoo te laten loope

— met zulleke vetvlakke — en zulleke vuile handjes — heelemaal zoo groezelig. — Je hoefde niet eens te vrage hoe ’t ondergoed ’r uit zag.

„Veeg je neus-ie, Mientje.”

Ja-a...”

„Heb je geen zakdoekie?”

„Nee-ee.”

„Nee, mevrouw.”

„Nee, mevrouw.”

„Zoo. Góed snuite. Knappe meid. En ga nou is mee naar de keuke dan kan je je handjes wassche, he?”

Schetsen Falkland. II.    n