Schetsen, deel 2

H4    IK    PRAKTIZEER.

meenden te doen ons tot haar te begeven. Zij brulde. „Kalmte, kalmte,” zeiden wij. — „O! Oau! Oau!” — schreeuwde zij. „Waar zit-ie?” vroegen wij. — „Oau! Oau! Hier!” kermde zij.

Wij polsten de plek, door haar aangeduid, met een breinaald die op tafel lag en bevonden dat een kies — wélke konden wij niet zien, daar een mond zoo donker van binnen is — gevoelig was voor de breinaald. Wij hebben haar het hoofd achterover doen houden, hebben even bedacht dat een mond met frissche tanden, zélfs voor wetenschappelijken appetijtelijk is, en hebben met een penseel de geheele linkerkaak aan de binnenzijde stevig ingesmeerd, daarbij het mogelijke doende om een maag-catarrh te voorkomen.

Werkelijk bedaarde het gekerm na een klein kwartier en bleven wij tot meerdere opwekking en ter psychologische studie nog een uurtje redeneeren bij een kop koffie, tot de echtgenoot thuiskwam. Wij hopen deze proefneming te herhalen, hoogaan-zienlijken.

Meer kwaadaardig, gevaarlijk en opzienbarend was de casus van een man, die de eerste symptomen van hondsdolheid vertoonde.

Wij rookten, geachte collega’s, een pijp voor het raam. Een zware boer was bezig uit het huis van den bakker meubelen te dragen en die op een wagen te laden. We achten u, geëerde confraters, te hoog en zijn te zeer overtuigd van uw liefde tot de wetenschap, om u met onnoodige details te vermoeien. Maar is voor den geneesheer de kennis van de kleinste bijzonderheden een er ziekte of de oorzaken van een ongeval, niet van het hoogste belang bij de bestudeering van den zielstoestand van zijn patiënt ?

Zegt Virchow niet in zijn „Specielle Pathologie