Schetsen, deel 10

188    HENRI    KEER    TERUG.

geschikt, ’k Maak hem daar geen verwijt van. Als hij ’t monologen-spel van zich af had getrapt, ware hij thans gelukkiger, ik onbezorgder.

Hij nam, hij speelde, hij overwon.

En het was góéd. Ik zeg goed — meer niét. Overdreven loftuitingen zijn verkeerd, niet van mijn gading.

Henri speelde. Hij verheugde zich in een serie Jonge-Jannen, kreeg uitverkochte zalen, ruimte van beweging en ’t aangenaam welbehagen van ’n man zonder beertjes. Eind van ’t seizoen werd ’t geval bedenkelijk : Henri wilde reizen, bekeek België, smeedde plannen voor Duitschland, moest en zou naar Engeland. Daar is-ie op ’t oogenblik. Alle bladen, de deftigste, de lorrigste, hebben ’m geprezen, hém en Falkland. Ja, ’k ben niet vergeten. Men dee zeer lief voor de vier feuilletons van ’t Handelsblad. Men roemde den auteur met kittelende tuiting: „ ... .In its way the new one-act drama of Mr. Falkland is a masterpiece” {Globe) — „it is a work of grim power — it stamps its author as an accomplished artist” {Times) — „The play is worthy of all praise” {Daily News). Ofschoon het den schijn aanneemt, alsof ’k met van geluk-drillende citaatjes te dezer ongeoorloofde plaatse géür, waag ’k ’t er op. Wij kalme, boersche, ook wel gezonde Hollanders, verslikken ’n vies-wrang smaakje, wanneer we heusch-ernstige bladen van een zoo érnstig land als Engeland, een „verdienstelijk” drama in één bedrijf met bolle gebaren zien bewierrooken. Lak, dearSirs! Kouwe drukte, dear Sirs! Uw tooneel staat in sómmige opzichten laag, dear Sirs, uw tooneelbeoordeelaren in verhouding lager, dear Sirs: gij bezit een schat, den wonder-schoonen Elisabeth-cyclus, waarbij andere landen ’t afleggen, een schat, die ge voorloopig niet behoeft te versjaggeren tegen ’t internationaal m od e r n gedoetje. Het kunstzinnig gekweel van eenige