Schetsen, deel 10

182    CHRYSANTEN.

„Dat heb ’k gezien,” praatte de meid verbaasd: „meneer nam de karaf van ’t buffet...”

„Dat jok je,” viel hij scherp-driftig uit: „’k heb ’n glas water gedronken — anders niet...”

„Dan zal ’k me vergist hebben meneer,” zei de meid angstig-verlegen.

Na die kleine scène dorden de chrysanten.

En ze spraken er niet meer over.

Soms als-ie den pot droog zag, met verhardende aarde, keek-ie naar de karaf, dee ’t niet.

Als-ie de bloemen water gaf, zou ze zéker gelooven dat-ie an Lisette dacht. Eens lag ’t ⁹m op de lippen om ’r te zeggen: „De chrysanten gaan dood — waarom doe je er niets aan?” Hij zei ’t niét. ’t Zou twist geven, gevraag, verwijten. Dat wist-ie omdat ze de andere planten wiesch en knipte en de chrysanten liet sterven. Ja, dat dee ze hardnekkig. Na z’n leugen haatte ze den pot met de groote, gele bloemen. lederen morgen betastte ze de droge, vastgebakken aarde, enkel om te zien of hij stilletjes water gaf. An tafel, met opzet, heelemaal zonder bedoeliag, zei ze wel eens: „wat houdt de ficus zich goed, vin je niet?” Of ze vroeg: „zouen we niet ’ns wat kunstmest laten komen ?* En hij antwoordde dan, den bloemenstandaard bekijkend, zonder één woord te zeggen van de krimpende, verleppende chrysanten.

Na twee weken waren de bladeren geel en kurkig — na drie weken was de pot dood.

Eerst toen sprak ze ’r over:

„ ... Hij kon niet tegen de kamerlucht, Frits.” „Nee — je moet ’m wegsmijten, Ans.”

Met z’n arm om haar middel keek-ie mee naar den pot, vreemd van beklemming.

Wat deed ’t ’r toe — uit z’n verbeelding kon