Schetsen, deel 10

CHRYSANTEN.    179

„Hou je niet van chrysanten, Frits?” —, vroeg ze, óm te vragen.

Alleen met ’m, babbelde ze, om ’r stem te hooren — om de hinderlijke stilte heen te praten.

„Ja, ’k hou wel van chrysanten,” zei hij z’n sigaar rookend.

„Dan had je wel ’n aardiger compliment kunnen maken — ’k ben opzettelijk vroeger opgestaan om jou èn Ans te verrassen.”

„Eerlijk gezegd” —, zei hij wrevelig „vin ’k diè pot niet mooi”____

„Niét mooi?” —, vroeg ze met vaag verwijt in ’r stem.

„Nee,” zei hij kort.

„Da’s jammer,” zei ze, en toen-ie opkeek, keek ze ’m aan met vreemd-vochtige oogen.

„Das eigenlijk grof van me,” zei-ie z’n sigaar bebijtend: „jij koopt bloemen om óns te verrassen — en ik — ik — ’k hóü niet van gèle chrysanten — geel is ’n hatelijke kleur.”

„Vin je?”

„Ja,” zei-ie ’r nóg eens aankijkend. Maar ze scharrelde bij de kast, ’n vergeten ding opbergend.

Annie had ’r naar den trein gebracht — Frits kon niet. Frits had ’n conferentie of zoo iets. In de huiskamer was ze ’r bij geweest dat-ie vrindelijk, eenvoudig-hoffelijk Lisette ’n hand had gegeven, ’n vluchtige hand. Ja, ze geloofde dat als-ie zich had willen vrijmaken van z’n zaken, dat-ie ’t makkelijk gekend had. Z’n onverschilligheid, z’n bijna koel „au revoir!” bij ’t afscheid, had ze heerlijk gevonden. Voorgoed, voor altijd zou ze nou ophouden met ’r jaloersche kuren, met ’r kinderachtige manie om achter alles wat te zoeken, zoodra ’r ’n vrouw in de buurt was.