Schetsen, deel 10

CHRYSANTEN.    *77

twee met hun spreken over ditjes en datjes, met hun prikkelende rust, met hun kalme vriendelijkheid, zelfde sympathieën, zelfde neigingen, dezelfde gedachten hadden, ’t Was ’n dwaze, wanhopige inbeelding, ’n ziekelijke jaloerschheid — telkens had ze zichzelf bedot en bedrogen — telkens vlamde Frits driftig op, als ze met Y ouwe nonsens begon — ’n nonsens en ’n gemeenheid tegenover ’n vriendin die gast was — toch groeide ’r bij herhaling ’t sentiment dat ze bij die twéé te veel was, dat ze mekaar aankeken als zij niet keek, dat hun gesprekken een ondergrond hadden. Nee, ’r was geen schaduw van ’n bewijs. Frits dee hartelijk, Lisette verzon voor haar attenties. En zij, zij met ’r obsessie telde de uren die de vriendin nog zou blijven, ’n Vrouw bedroog zich niet. ’n Vrouw wist meer door ’r voelen, V vóór-voelen van de dingen dan ’n man met z’n verstandig ontleden en wikken. Gisteravond, den laatsten avond, had ze bijna vat. Frits vertelde van ’n getrouwden man die z’n vrouw voor de mal hield, die hier en daar gezien werd met anderen — zij had toen vlam gevat en gezegd hoe geméén ze dat vond — hoe ’n man ’t kón doen en opkijkend langs de lamp, had ze gemeend dat Frits en Lisette niet luisterden, dat ’r ’n glans in hun oogen was — ^?n starre glans in dezelfde richting.

Nou was ’t twee uur voor ’t afscheid. Om elf zou Lisette naar Arnhem afreizen, zou de rust in ’t huisje terugkeeren. En tot ’t laatste oogenblik hitste ’r de dwaze, benauwende angst, had ze ’n kwartier staan popelen waar ze waren, wat ze zoo vroeg uitdeeën....

„Lisette heeft chrysanten meegebracht,* zei ze tot Frits, toen ie zonder iets te zien aan de ontbijttafel bij schoof.

Schetsen Falkland. X.    12