Schetsen, deel 10

Net was ze klaar met de ontbijttafel, toen ’r éindelijk gescheld werd — éindelijk.

’r Hoofd voorzichtig naar het gordijn buigend, bang dat de franje-balletjes zouen bewegen keek ze gespannen.

Zij was ’t — alleen — zonder hem. Zeker kwam hij nou daalijk — natuurlijk wat achtergebleven — ’t lag ’r bovenop. Goed — ze zou niks laten merken, ze zoo onnoozel doen.

Vlug het brood snijdend, zenuwachtig acjem-snui-Vend, dee ze of ze kamerdeur niet hoorde.

Lachend bleef Lisette in de deuropening', een pot met groote, gele chrysanten in de kleine handen. „Dag Annie!”

De jonge vrouw, bij de tafel, bewoog niet.

„Dag Annie!” —, riep Lisette luider: „zie je wat ’k mee breng?”

Nou moest ze wel ópkijken en lief doen.

„Lisetje — Lisetje, wat bederf je ons! Wat ’n prachtige bloemen! Beelderig!”

„Ik had vanmorgen in bed,” praatte Lisette, ’r hoed afpiekend en ^?r blonde haar voor den spiegel bij-schuimend: ’k had zoo de gedachte waarmee ’k jullie plezier kon doen voor de afreis — ’k dacht