Schetsen, deel 10

102    GRAUWE DOMPER.

„Niets als boorwater,” zei de dokter verbaasd.

„Tante, tante — hoe kon u daar flauw van vallen,” zei de bruigom.

Tante kwam zachtekens bij. Eerst wou, kón ze ’t niet gelooven. Ze was wee geworden en koud.

’r Voeten leken te versteenen — in ’r handen had ze geen gevoel meer gehad, ’r Maag had gebrand. ⁹r Tong was zoo akelig zwaar geweest, zoo loom.

„Niets als boorwater,” herhaalde de dokter glimlachend: „u is ’n heel-erg zenuw-menschje en al botaniseerend heeft u teveel gehoord van vergiften” ...

Tante herleefde. Ze herleefde, begon te snikken. Van den dood èpgekomen, had ze geen lust te bruiloften, o néé — en de japon, de bedorven japon — en ’r haar dat ze opnieuw moest kappen — en ’r maag die van streek was door de kan melk.

Toen — terwijl de heeren in de huiskamer wachtten — nasnikkend, ondersteboven, geholpen door Jans, lei ze opnieuw ’t ijzer in, knikkende distels, bloeikatjes, groote klissen, parelgras, vossestaarten, pauwegerst krullend. Op ⁹r ontdaan gelaat lei 't potje crème Simon, a la glycerine, sans rivale pour Thygiène de la peau, versche blosjes, rozige perzikkleurtjes. En omdat ’t met de japon van de fransche naaister uit Rotterdam, de half-bedorven japon waarin ze doodssensatie doorleefd had, niet ging, trok ze triestig ’t morgentoilet van marine blauw cheviot aan, ⁹t in ieder geval keurig kostuum met de zwartzijden soutaches en den schouderkraag van imitatie guipure met de picots en gehaakte rozetten. Bij de visch — turbot sauce capres — waren de aardappelen stijf. Niemand klaagde. Want zooals de president van de tafel, oom Karel, terecht zei: „Het past ons in de eerste plaats — en Tc meen dat bruid en bruigom, aan wie ’k anders ⁹t éérst zou denken, ’t volkomen met me eens zijn —