Schetsen, deel 3

IDYLLE.

Het weer was dien middag niet erg lekker. Het had den heelen morgen gesausd. Eerst om twaalf uur ^werd het droog, Maar de lucht bleef grijs.

„Nheem je parapruie mee Zaar,” — zei Zakkie.

Zij had een duren gebloemden shawl om het dikke lijf. Ze droeg een hoed met gele en roode rozen, die voortreffelijk bij het roode haar paste. Zakkie had ’n fantasiehoed op — bruin met ’n breeden rand — en had de spitsjes van z’n dun snorretje tot glibberige plakseltjes uitgetrokken.

Aan het Centraal-station nam hij twee retourtjes derde klasse. Voor geen goud in de wereld zou hij „tweede” gereisd hebben. Welbeschouwd had hij berouw van zijn dure plannen, maar voor z^yn „meissie” hield-ie zich goed. In den trein zaten ze elkander knietjes te geven, wat ze met gerustigheid doen konden, daar de coupé stampvol was en iedereen te puffen zat door het drukkende van het weer.

„Haarlem! Haarlem! Reizigers voor Zandvoort overstappen!”

In een oogenblik was de wagen leeg.

„Mot u verderop?” vroeg de conducteur.

„Wij motten naar Zandvoort!”

„Uitstappen! D’r komt zoo dadelijk een trein voor Zandvoort!”

Zakkie klom er ’t eerst uit en hielp Saar, die het levensgevaarlijk vond om d’r uit te stappen. Zakkie was zenuwachtig geworden en stond met z’n kipperige oogen uit te kijken naar den trein.

„ What ’n inrhichting! Wat ’n affaire! ” — zuchtte hij.

Maar, rommelbom, rommelbom — daar had je de trein. Zakkie zag een hoop menschen, die haastig opdrongen naar de openstaande deuren. Hij was bleeker dan anders van opwinding: „Vooruit dan Zaar, vooruit! Raat je niet op sij dringen!”