Schetsen, deel 3

NIRVANA.

Zij zag hem doen.

Van het raam ging hij naar de deur, bukte, duwde met zijn zakmes papier in de reten en geen ander geluid was in de kamer dan dit zacht kurkig ge-frommel. Toen was hij klaar, kwam bij het bed zitten. Zij op den grond, kroop op hem toe, lei het blonde hoofd tegen zijn knieën.

Zonder spreken bleven ze zoo, kijkend naar den dagschijn der dingen door de tulle gordijntjes, luisterend naar het geraas van dicht-bije geluiden.

Ze wisten nu wel hoe het was op de groote binnenplaats, die een log gat was in het huizenblok.

Er boende een vrouw steentjes met harde bezemsla-gen. Het geveeg raasde op met stug geslier en bij tusschenpoozen kletste het geplas van een uitgestor-ten emmer.

Soms zweeg het stugge geluid, echoode stemmenklank op van pratende vrouwen, wier spreken langs de huizenwanden resoneerde — er werd een emmer neergezet met leegen metaalklank — en water liep in den emmer — en het hengsel klikte scherp neer — en er was weder praten, praten dat frisch geleek, bijna wonderlijk van frischheid, ofschoon onverstaanbaar — en ook wel drensde toe op de