Schetsen, deel 3

„Laat me met rust," zei Piet. En stil bleef hij snikken. Boontje, verlegen, kwam de kleedkamer in: „ ... Piet!... Piet! ... Kom kerel, schei uit met je huilen!... Is dat nou .... Hèjassus, mot je ’t zóo opnemen ?”

Het was een naar gezicht. De vrouwen huilden haast mee. ’n Man te zien huilen was naar.

„Acht meissies,” snikte Piet: „acht meissies en me vrouw en me ouwelui!... Acht meissies!... Hoe mot je acht meissies groot brengen! O! O!” .. . „’t Zal ’n vergissing zijn,” meende Boontje.

Ze drongen allemaal om den huilenden komiek, hem toesprekend, maar hij bleef huilen met ’t hoofd op de handen.

„Kom nou kérel,” zei Boontje weer aarzelend. „Ach ruk toch op!” beet Piet af en van onder de armen klonk de verzuchting: „Wat ’n straf! Wat ’n straf! Twee tegelijk!... Nog wel twéé tegelijk! Je zou zoo ’n end aan je leven maken ...” „Nou ’t was maar gekheid,” zei Boontje in-eens, verlegen-lachend.

„Wat is gekheid?” —, stoof Piet op.

„Nou met ’t telegram . .. Da’s van Bombag en mij ... We wouwen eens ’n lolletje uithalen.”

Het was een wreed lolletje, waar ze spijt van hadden nu het zoo liep.

Piet zat even verbluft met een vies gezicht van tranen en schmink, zei geen woord.

„’n Lolletje is ’n lolletje,” verdedigde Bombag, „en als we gewéten hadden dat ’t zóó zou loopen en dat je ’r zoo ’n verdriet... ’t Is maar ’n stadstelegram” ...

Maar Piet woedend dat hij er ingevlogen was, hield zich goed, had daadlijk een antwoord klaar: „Zoo?... Nou ’t spijt me dat je me niet heb laten