Schetsen, deel 3

144    BOEREN.

het! ’t Is om ’m te vergeven! Mijn most je ’t niet doen!”

Haar paars-bol gezicht werd paarser van woede. En ook vrouw Blok werd nu driftig, kwam éindelijk los, èindlijk — ze stikte er haast in —: k Geef me Jacob nog net zoo lief vergif in eer ’k ’m naar ’t gasthuis laat gaan! Om ’m te late snijje!... Om ’m te late snijje!... ’t Is beestig!... Loop jij me man maar is tegen z n lijf!... Dan zal-die je nog wel is anders spreke!... Om ’n jongen zoo te knijpe als je-n-’m gister gedaan het, dat die huilde ... *n Jongen die nóóit huilt.... ’n Jongen van negetien jaar ... Zoo te knijpè!... Zoo te knijpè... dat ’t bloed ’r bij loopt!... Lamme smeerkanus! ... Smeerkanus! Je mot nog is met je poote an z’n lijf komme... En me tafel be-derreve... en anmerking make op me bed! ... Jij zei zoo slape armoedzaaier! ...”

En in woede het huis inloopend, kwam ze kwaadaardig terug, smeet den student het pakje voor de voeten, waarin de verbandstoffen in een klit.

„Daar hè-je jouw smeerlapperij!”