OUDE DOOS. 191
„We.... we....”, zei ik haperend, bezeten stappend in Lou’s broek.... „we... .we”....
Hij begon te lachen.
Hij had gelijk.
Loü had ’n allerschunnigste broek aan, met ’n scheur die zichtbaar gaapte onder z’n kort jasje....
„M’n broer is zóó slordig,” lachte ik.
’n Moment later reden we voort, zag ik Lou, in verbeelding, op z ij n beurt bezig met de stopnaald, ’t ijzergaren en ’t propje papier om z’n middenvinger ....