Schetsen, deel 7

OUDE DOOS.    189

seerde m’n uitgever: „de menschen zullen je uitlachen."

„’k Heb 't koud."

„Nee meneer," zei de andere bezoeker: „’t is zomerweer.”

„En je waterproof is opzij gescheurd,” lette m’n uitgever op.

„Hé, da’s waar,” zei ik verwonderd — „nee, dan trek ’k ’m niét an .... Is ’r wat nieuws uitgekomen ?"

„Wat draai je!.... D’r is ’n nieuw boek van .... Couperus.”

„Zoo — is ’r ’n nieuw boek van Couperus” ....

Ik wenkte Lou. Hij begreep niet. Als-ie zoo slim was geweest om maar vast in de gang te gaan, had ’k ’t wel vlug klaargespeeld. Lou begreep niét. O, de benauwdheid. In ’n bakkie rijjen met twee heeren over je en ’n desolate broek ónder je. Rekken. In godsnaam rékken....

„Heb je m’n tuintje al gezien?”

„O, heb je ’n tuintje?”

„Aardig tuintje, wat?”

„Jawel. Werken jullie met halters?”

„Eiken dag. Wil je ze niet ’ns probeeren ? Ze zijn zwaar”____

„Ach kom — die dingen.... Nog geen twintig pond”....

„Nog geen twintig! Hoor je dat, Lou? Allebei vijftigponders” ....

„Laat je uitlachen!”

„Nou probeer ze dan is” ....

Hij maakte een stappend gebaar — de meneer maakte ’n stappend gebaar — en Lou, begrijpend, maakte ’n gebaar.

Maar ’t blééf bij ’t gebaar.

Je wordt zoo smerig door die dingen,” zei de meneer.

„Je kan tóch gelijk hebben,” zei m’n uitgever: „Klaar?....