Schetsen, deel 7

VAN HET PAARD, DEN GEPIJNIGDEN FALKLAND, DE SPEELBANK.

Ieder op z’n beurt doet eens ’n dwaasheid. De onze gerijpt aan het strand, kort na het zien van veel huzaren (te paard), staf-officieren (te paard), stérker na een ritje voor vijf-en-twintig cents van de badstoelen tot aan de sluizen en werom, 't geen prachtig zonder incidenten afliep, versterkt daarenboven door aanmoediging van den paardenman, die zei dat ’t niks was én vanzelf marcheerde én ’n buitenpretje én gevaarloos en dat we al zoo keur i g zaten, alleen nog maar wat te hevig met onze hééle schoenen in de stijgbeugels.... Nee, hiér plaats ’k titteltjes. De zin vlot niet, ’t verband vlot niet. Feitelijk op ’n stoelrand zittend, vlot ’k heele-maal niet.

Nimmer groeide eenige wijsbegeerte uit ’n man-met-kiespijn en ’n auteur die niet loopen kan, niet zitten kan, niet leunen kan, ’n auteur met pleisters op z’n beneden-schenen, ’n auteur die zwaar lijdt aan een fatsoenshalve onnoembaar lichaamsdeel, dat evenwel alle Fatsoen ten spijt lichaamsdeel blijft, ’n dusdanig auteur heeft momenteel ’n broertje dood aan alle litéraire inspiratie.

Onze dwaasheid dan, was eene absurde dwaas-

ScHETSEN FALKLANü. VII.    II