Schetsen, deel 7

DOMME DIENSTMEID.    159

brancard, dat daarenboven de politie géén brancard zond of er moest éérst bericht komen dat de meid daar en daar op de stoep zat of lag. Uit het huis haalde de politie haar niet. Mevrouw moest dus éérst de meid ontslaan en op de stoep plaatsen. Voor de rest zorgde de brancard.

Het werd mevrouw thans te benauwd. Ze móést de meid kwijt — u ziet Falkland bekijkt logisch de kwestie van verschillende kanten — ze móést een nieuwe meid huren om ’morgens en ’s avonds het werk te doen en ze kon geen schandaal voor haar deur hebben vanwege den advocaat, den ambtenaar, de onderwijzeres, den student (ofschoon de laatste héél makkelijk was). Mevrouw wikte de zaak een tweeden dag.

Toen sprak zij lang en ernstig met de schoonmaakster, liet die een rijtuig halen, steeg zelf naar den zolder, hielp vriendelijk pratend Geertje, die gekleed moest worden, troostte haar, wees haar op de uitstekende verpleging in het gasthuis, beloofde haar dadelijk terug te nemen als ze genezen ontslagen werd.

Persoonlijk steunde zij haar de trappen af, charmant geholpen door de onderwijzeres en de schoonmaakster, hielp ^?r in de vigelant.

De schoonmaakster stapte mede in, schoof naast de rillende, zwaar-hangende meid.

De koetsier flapte het deurtje toe.

En voort ging het éérst naar Binnen-gasthuis toen naar het Wilhelmina-, toen naar het Elisabeth-gast-huis. Doch overal werden ze afgewezen, omdat het niet gratis gaat zónder politie en zónder brancard.

Het eindigde op de stoep, zooals het behoort.

Er kwàm een brancard.