Schetsen, deel 7

OOGENSPEL.    ior

lagen de colberts, de pantalons, de vesten, de bretels.

Wippend op de toonbank, liet-ie z’n beenen slungelen, keek door ’ttulle gordijntje naar de huiskamer, waar Anna’s gezichtje vaaltjes roodde. Dan stutte-die weer z’n elleboog op z’n knie, wreef wild de hand over z’n voorhoofd. Buiten hoorde je geen jongens meer. ’t Was dik over achten. Piek had óók z’n lichten opgestoken. En aan de overzij bóven, spichtte ’n theelichtje in kamerdonker.

Ineens zat-ie récht — luistrend — verschrikt. Onder de etalagekast, waar de rommelkist stond, kuchte een vreemdlijk geluidje in de vloeipapieren prullen. En ’t hoofd diep afbuigend zag-ie ’n walmig spiraaltje, wazig alsof iemand ’n sigaret rookte. Even spanden z’n armspieren, boog z’n bovenlijf stérker, gereed om toe te springen, ’r Smeulde iets. ’r Brandde iets. De lucifer moest i n de kist gevallen zijn .... Maar z’n spieren ontspanden, z’n lijf week terug — ’r rondde een bitsvurige kring in ’t papier — ’r vrat ^Jn nijdige bek in de luchtige prullen, die ’t vloei van de etalagekast, ’t nette étalageschuim raakten. En zoet-pijnlijke stank dreef op de deurtocht, récht naar de toonbank.

Z’n adem inhoudend keek-ie, belust om te schreeuwen, zich vastklemmend aan ’t hout om niet te springen, ’t lekkend vlammetje onder z’n schoenen te verstikken.

Dan gehaast,, trillend, snel-besloten, smeet-ie de buitendeur dicht en haastiger liet-ie’t winkelgordijn-koord door z’n hand glijden.

Binnen zat ze suffig te dutten, schrikte door 't lawaaiig smakken der deur.

„Geef me nog ’n kop thee,” zei-ie straf naar de krant starend — plompend in den leunstoel.