Schetsen, deel 13

i80

„Leg-ie al, Willem?” — riep Sien achter ’t houten beschot.

Ja-a-a !”

„Leg-ie warrem?”

„Ja-a-a!”

„Wil je nog niet een deken?”

„Nee... ik leg best”...

„An niks denken, hoor Willem!”

„Nee”...

„Nou slaap lekker!”

„Dank-ie!”

„As-je ons noodig heb, heb-ie maar te kloppen!”

„Ja-a-a! ”

„Nou dag!”

Nou hoorde-ie hoe Sien en Dirrek an ’t klessen waren onder de dekens — As Dirk sprak, was ’t zoo’n diep gebrom. — As Sien wat zei, leek ’t nog vérder af. — Nou hadden ze ’t over ’m, over Bertha... Je kon 't voelen. — Nou waren ze ’m an ’t beklagen... an ’t bekla-a-age...

En hij begon weer te grienen uit meelij met zichzelf en om zooveel hartelikheid van die goeie mense.

As ze’m nou maar niet hoorden, daarnaast — ’t stond zoo belabberd, as ze je hoorden huilen: — Maar ze praatten met elkaar. — Ze leien te praten in ’t donker, zooals-ie zoo dikkels met haar gedaan had. — Nou was ’t uit, al kon je ’t niet gelooven, al begreep je d’r niks van. — Nou lag-ie alleen te kijken naar de rooie stip van z’n sigaar, die nog te branden lag op ’t zeepbakkie van de waschtafel, was zij óók alleen, alléén achter de tulle gordijnen van het glazen