Schetsen, deel 13

156

Tik. Tik. Tik ...

Tien uur.

„Jassus... Hoeveel bladzijden nog eer ’t hoofdstuk uit is . . . Nog vijf. . . Eerst uitlezen ...”

Weer in de hurkend-liggende houding, gejaagd, las ze verder. Bij het slot. „Ga! Ik zal u straks alles verklaren!” — lei ze een draadje rooie wol in het boek, sloeg het dicht en nam het naaiwerk weer op.

Het was muf in het atelier. Ze zat naar de ramen gekeerd, vlak bij de lamp, die aan een kant heel scherp het fijne gezichtje belichtte. Het zwarte haar stond in een wrong hoog-op. Ze had er een kleur van gekregen. Terwijl de vuil-bruine handjes rap aan ’t werk waren en de naald heen en weer vloog als een glinsterend motje, dacht ze aan Violet en Céline, aan den chevalier en den edelen man. As ze nou hard doorpikte kon ze den zoom om half elf hebben gelegd, dan nog de drie knoopsgaten, dan was ze d’r. — Wat je dat opwond! Je wer d’r koud en warm bij! Zulleke heerlike mense, die allemaal zulleke echte, zulleke heerlijke avonturen hadden. Wacht eventjes. Effen den zoom vouwen. Zoo. ’t Was toch maar mooi goed. As je ’t op je been streek was ’t zoo glanzig as zij. Nou verder. Wat ’n zonde dat ’t nog niet af was. As ze eerst d’r taa,k had klaargemaakt, kon ze nou lekker in bed leggen lezen. Nou was ’t laat voor niks geworden, deeën d’r oogen pijn. Hoe zou ’t afloopen met Céline? Ze was pas an de 52ste bladzij. Zou ze eventjes van achter kijken? Nee, jassus, schaap, werk nou door. Wat staken d’r oogen van avond. Wacht, even betten. Zoo voelden ze frisscher.

’t Was ’n lange zit, wat? De andere meissies had