Schetsen en vertellingen

gestorven dochter. Ik knikte. Al dergelijke smarten lijken op elkander. Huis aan huis is grooter of kleiner leed - en tèlkens weer doet het aan als iets nieuws, iets van gróóter smart dan vroeger-meege-maakte, ondergane dingen. Elk leeft zoo in een sfeer van herinnering. Van zelf zei ik zoo, zonder er nadruk op te leggen:

‘En de vader...? Hóórt u nog wel eens wat van hem?’

‘Ach, de vader,’ zei de moeder, minachtend de schouders schokkend: ‘de vader! Is me dat ’n vader!’

Maar de dochter sprak met eenig medelijden:

'Nou! Nou...! Is die niet altijd goed voor Co geweest...? Heeft-ie haar niet uit Amerika geschreven, nog wel twéémaal...!’

‘En wat zou dat?’, zei de moeder grof: ‘had ie soms willen hebben dat ze ’m met d’r kind was achterna geloopen?’

"Dat zèg ik niet,’ zei de dochter: ‘ik zeg alleen maar dat ie niet slecht voor haar is geweest... Als ie niet zoo opgejaagd was geworden door z’n schuldeisers, had-ie haar getróuwd... Je mot de dingen aan twéé kanten bezien...’

‘Trek maar de partij voor dien oplichter, die je zuster in ’t ongeluk heeft gestort!’, snauwde de moeder: ‘zoo’n dóór en dóór fatsoenlijke meid... ’t Is me ’n vader...! Als ze ’m te pakken krijgen, gaat ie de gevangenis in... En als ze ’m niet te pakken krijgen, mag die nooit meer in Holland terug kommen. God zij dank dat ’t kind onzen naam heeft...’

Zoo spraken ze in de kleine, vrindelijk gemeubelde voorkamer. De vader zweeg. Met de vingers gestrengeld over den buik, keek hij naar de lamp, schokte recht, toen de dochter aan het verdedigen bleef, nam z’n endje sigaar, streek ’n lucifer af. Ik bracht het gesprek op wat anders. Het werd pijnlijk.

‘Kom eens bij me zitten, Co,’ - ze heette naar haar moeder zei ik en dat leidde de aandacht naar het kind, dat éérst verlegen, heel gauw intiem werd.

Het was een lief, frisch meisje, met groote zwarte oogen, randjes van teere zwakte er onder. Het haar, kort geknipt, deed haar op een tenger jongetje gelijken.

‘Laat meneer nou is hooren, hoe mooi je lezen kan,’ zei grootmoeder: ‘en laat meneer je móóie prentenboeken is zien.’

Het kind wipte af van mijn knie, liep de gang in, kwam terug met een stapel prentenboeken.

84